Donderdag 15 september 2011

Wat begon als een gezellig etentje bij Martha ontwikkelde zich snel tot een heel bijzondere avond.
Ze had telefonisch contact gehad met Jon en ook maar gelijk een plannetje gemaakt. We gaan varen met de Shikara.
Geweldig, wat een strak plan. Ik heb in mijn jongere jaren, net als Jon, een bezoek gebracht aan Srinagar, de hoofdstad van Kashmir. Daar heb je niet veel andere keus dan kennismaken met de Shikara om daarmee over het meer te varen en naar een “Houseboat” gebracht te worden. Dat heeft overigens niets met de moderne muziek en dans en de daarbij horende pillen te maken, maar het is natuurlijk gewoon Engels voor woonboot.
Als ik ooit mijn dia’s weer terug vindt zal ik alle foto’s van de Shikara echt naar je mailen hoor Jon.
Nadat Jon een tijdje op ons had zitten wachten op de boot, en wij op Jon zaten te wachten met het eten, kwam het toch nog goed.
Om de sfeer verder te verhogen kwam ook Ypke om mee te varen.
Toen we ons inscheepten was natuurlijk de eerste vraag van Jon: “Welke kant willen jullie op”. Daar waren we snel uit. Als we linksaf gaan krijg je na 100 meter een brug waar de Shikara niet onderdoor kan. Dus rechtsaf.
Piet, ik dus, wist wel een hele mooie route via de Rijd naar Kollumer Oudzijl. daar een stukje Zwemmer en dan gelijk rechts af (stuurboord uit?) via de Oude Lune en het Oud Diep (of Oud Dokkumer Diep) naar het Dokkumer Grootdiep.
Daar aangekomen zouden we weer rechtsaf en via Engwierum en Dokkumer Nieuwe Zijlen weer via de Zwemmer en de Rijd terug naar Kollum.
Dat rondje had ik wel vaker gevaren met ons kleine sloepje, dus wat kan er misgaan…..

Het begon geweldig. Jon peddelde er lustig op los en wij genoten van de natuur en de rust en de stilte. Het enige geluid was het zacht kabbelen van het water langs de peddel.
Onderweg controleerde Jon op geheel eigen wijze de inhoud van een Muskusrattenval. Leeg, gelukkig.
De Zwemmer was snel bereikt en de afslag naar de oude Lune was ook zo maar gevonden. Toen merkten we dat het zonlicht inmiddels wel aan het verdwijnen was. Dat verhoogde de sfeer, dus we gingen ter hoogte van de Dellenswei over op een korte pauze met een bakje koffie. De hier en daar (vooral daar) staande rietsigaren werden uitgebreid bewonderd. Plukken mag niet, dus ja…

Halverwege het steeds smaller wordende watertje begon Piet toch wat schuldgevoel te ontwikkelen. Het is bijna donker en we zijn pas op de helft. Terug heeft dus geen zin.
Geen probleem. Iedereen had er zin in, dus Jon peddelde lustig door tot we op het Grootdiep waren. Daar werd de peddel overgedragen aan mij en na wat pogingen begon het een beetje te lukken. Toch wel een moeilijke slag. Gelukkig was er nog een peddel en wilde Martha wel helpen. Dat hielp enorm en al snel kwam de brug van Engwierum dichterbij. Maar hoe we ook tuurden in het donker. Er was nauwelijks te zien hoe we door die brug moesten. en jawel hoor, de brug was nogal aan de lage kant. Zeker a;ls je het vergelijkt met de hoogte van de Shikara. Er restte ons slechts 2 mogelijkheden: helemaal weer terug, of het dakje demonteren en weer teugplaatsen.
We kozen voor het laatste.
Gelukkig stonden er lantarenpalen bij de brug. Het zaklampje in mijn mobiele telefoon bleek ook nog een aardige lichtopbrengst te hebben. Ons grootste geluk was dat Jon een accu schroevendraaier in de boot had liggen. Na wankel manoeuvreren kwam het toch allemaal goed en gehuld in duisternis peddelden we door richting Kollum.
Het maantje scheen prachtig over een glad wateroppervlak. En alhoewel soms nauwelijks te zien was waar we langs moesten kwam alles toch weer helemaal goed. Het was al gauw een uur of 11 toen we weer afmeerden bij prachtige trailerhelling in Kollum.
Toen we de Shikara weer op de trailer hadden bleek dat de verlichting niet echt naar behoren werkte, maar dat mocht de pret niet drukken. Terug bij Martha hebben we nog eens lekker na zitten praten onder het genot van een drankje en een blokje kaas. Het was een geweldige avond vol verassingen. En dat past helemaal bij zo’n mysterieuze boot als de Shikara.

Jon, bedankt voor een prachtige belevenis.

Piet